23/2/2014

Εκλογές: Με δύο κομματικές παθογένειες


Καθώς η χώρα βαδίζει στις εκλογές, οφείλουμε να αναζητήσουμε την ευρύτερη εικόνα του πολιτικού τοπίου. Η συζήτηση που κυριαρχεί και η οποία αφορά σε εσωκομματικά ζητήματα και ανταγωνισμούς, εντάσσεται στο χώρο της παραπολιτικής και του πολιτικού «θεάματος». Η πολιτική ουσία βρίσκεται αλλού. Αφορά στις διαχρονικές παθογένειες με τις οποίες συνεχίζει να πορεύεται όλο το κομματικό σύστημα.

Δύο είναι οι παθογένειες: Η πρώτη είναι λιγότερο σημαντική, καθώς αφορά σε μικροκομματικούς τακτικισμούς. Η δεύτερη είναι κομβική και έχει στοιχεία στρατηγικού χαρακτήρα. Και τούτο, γιατί εντοπίζεται στην ποιότητα του διαθέσιμου κομματικού προσωπικού. Όμως και η πρώτη παθογένεια δεν είναι ασήμαντη. Διότι καθρεπτίζει συγκεκριμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις.  

Τα δύο κυβερνητικά κόμματα, που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν αντιληφθεί την έκταση της φθοράς τους, αντιδρούν υπό το κράτος πανικού. Εδώ εντάσσεται η κίνηση της αλλαγής του συστήματος εκλογής των ευρωβουλευτών, κυριολεκτικά τη δωδεκάτη ώρα. Έτσι εξηγείται και ο χρονικός σχεδιασμός των αναμετρήσεων. Τίποτα από αυτά όμως δεν πρόκειται να προσελκύσει τους οργισμένους ψηφοφόρους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αναφορικά με το ΠΑΣΟΚ και τους 58, οι δεύτεροι δεν θα λειτουργήσουν ως ασπίδα του πρώτου, ενώ το ΠΑΣΟΚ θα περάσει ως οδοστρωτήρας πάνω από τους 58. Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προσελκύσει τον όγκο των αναποφάσιστων που προσδοκά με τους συγκρουσιακούς μαξιμαλισμούς του. Άπαντες λοιπόν βρίσκονται «στον κόσμο τους».

Η δεύτερη παθογένεια του κομματικού συστήματος είναι η σοβαρότερη: Δηλαδή η γύμνια του σε ικανά στελέχη, πετυχημένα επαγγελματικά, που ξέρουν να διοικούν και που είναι άφθαρτα. Ακόμη και στις εκλογές της Τ.Α., η γύμνια αυτή, με βάση τις κομματικές δεξαμενές, είναι ορατή. Γι’ αυτό άλλωστε, οι δύο μη κομματικοί δήμαρχοι των δύο μεγαλύτερων δήμων της χώρας, έχουν πολλές ελπίδες να επανεκλεγούν. Γι’ αυτό όλα τα κόμματα ψάχνουν επί ματαίω να αναδείξουν νέα πρόσωπα. Γι’ αυτό και οι ευρωλίστες δεν πρόκειται να προσφέρουν ικανούς για το έργο, που καλούνται να κάνουν στα ευρωπαϊκά fora.

Όλα τα κόμματα, είτε αυτά κυβερνούν, είτε καλούνται να κυβερνήσουν, με το ξέσπασμα της κρίσης δεν έκαναν το αυτονόητο: Να ανοίξουν τις πόρτες τους σε άτομα με ικανότητες. Η ευκαιρία χάθηκε πρωτίστως, όταν σχηματίστηκε η τρικομματική κυβέρνηση, που είχε τη δυναμική ενός στιγμιαία πρωτοποριακού εγχειρήματος. Όμως, ειδικά τα δύο απομεινάρια του πρώην δικομματισμού δεν άλλαξαν τίποτα στις αντιλήψεις τους, κάτι που φάνηκε και στη δικομματική κυβέρνηση. Στις κυβερνήσεις αυτές τηρήθηκαν εσωκομματικές ισορροπίες και ανταμείφθηκαν οι μέτριοι των μετρίων. Στις θέσεις κρατικής διοίκησης ευνοήθηκαν οι συνήθεις εκπρόσωποι της κρατικής νομενκλατούρας. Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ με ένα νέο άνθρωπο ως αρχηγό του είχε την ευκαιρία να φέρει κοντά του φρέσκους και ικανούς. Προτίμησε όμως κρατικοδίαιτα στελέχη του κομματικού σωλήνα. Στράφηκε μέχρι και στο παλαιό ΠΑΣΟΚ.

Τούτη είναι η εικόνα του πολιτικού τοπίου, καθώς τα κόμματα βαδίζουν στις εκλογές. Ούτε ανοίγονται έξω από το καβούκι τους, ούτε μπορούν να ανανεωθούν μέσα σε αυτό. Ανακυκλώνονται πρόσωπα και νοοτροπίες, που συνέτειναν στα μεγάλα αδιέξοδα. Ενώ οι ψηφοφόροι επιλέγουν το μη χείρον. Με τη χώρα όμως να παλεύει για τη σωτηρία της, τα πήλινα πόδια του κομματικού της συστήματος αποτελούν μέγιστη απειλή.




<< επιστροφή